Küçük bir kasaba olan Çamlıdere, dağların eteğinde, çam ormanlarının kokusuyla bezeli bir yerdi. Sokaklarında rüzgârın fısıltısı, komşuların samimi selamları yankılanırdı. Ancak, bu sakin kasabada, iki kardeşin hikâyesi, yıllardır sessiz bir yara gibi duruyordu. Ahmet ve Mehmet, bir zamanlar birbirinin gölgesinden ayrılmayan iki kardeş, şimdi on yıldır konuşmuyordu. Birbirlerine küs, kalpleri kırık, geçmişin acılarıyla zincirlenmişlerdi. Ta […]
Küçük bir kasaba olan Akçay, sakin sokakları, komşuların birbirine selam verdiği mahalleleriyle, çocukluğun masumiyetini hâlâ koruyan bir yerdi. Mert, on yaşında, neşeli, yaramaz ama iyi kalpli bir çocuktu. Annesi Ayşe ve küçük kardeşi Ece ile birlikte, dededen kalma mütevazı bir evde yaşıyorlardı. Baba, yıllar önce bir trafik kazasında vefat etmiş, Ayşe, iki çocuğunu tek başına
Doğu Anadolu’nun ücra bir köşesinde, dağların gölgesine sığınmış küçük bir mezra vardı: Yaylaoba. Rüzgârın keskin, kışın amansız olduğu bu yerde, hayat toprağın bereketine ve insanların dayanıklılığına bağlıydı. Elektrik sık sık kesilir, yollar kardan kapanır, ama Yaylaoba’nın insanları, her zorluğa göğüs gererdi. Bu mezrada, otuz yıl önce, genç bir öğretmen olan Zeynep, hayatının en büyük sınavına
Kemal, altmış yaşını geçmiş, saçı sakalı ağarmış, ama gözlerinde hâlâ gençlik parıltısı taşıyan bir adamdı. İstanbul’un bir kenar mahallesinde, mütevazı bir evde yaşıyordu. Emekli bir memurdu; hayatı, sakin ama dolu geçmişti. Gençliğinde, zor günler görmüş, yoksullukla mücadele etmiş, ama her zaman bir umut ışığı bulmuştu. O ışığın kaynağı, lise yıllarındaki edebiyat öğretmeni Ayhan Bey’di. Ayhan
Kış, İstanbul’un gri sokaklarını beyaz bir örtüyle kaplamıştı. Kar, lapa lapa yağıyor, rüzgâr şehrin dar yollarında ıslık çalıyordu. Levent, iş dünyasının parlayan yıldızlarından biriydi. Otuz beş yaşında, lüks bir ofiste çalışan, pahalı takım elbiseler giyen, her adımı hesaplı bir adamdı. Şirketi, emlak sektöründe hızla büyüyordu; Levent’in serveti de öyle. Ama onun dünyasında, başarıdan başka bir