Tanrı Dağı’nın gölgesinde, bozkırın yeşille buluştuğu bir vadi vardı: Akçay Vadisi. Bu diyar, Türkmen boylarının çadırlarıyla, atlarının nal sesleriyle, türkülerin yürekten yükseldiği bir yerdi. Ancak, vadinin insanları, son yıllarda huzursuzdu. Kuraklık, tarlaları kurutmuş; hastalık, obaları sarmıştı. Efsaneler, Tanrı Dağı’nın zirvesinde bir “Altın Elma”dan bahsederdi. Bu elma, kim yerse ona ölümsüzlük bahşederdi. Ama elmayı bulmak, sadece […]
Ulu bozkırların göğsünde, Altay dağlarının gölgesinde, Türkmen boylarının yaşadığı bir diyar vardı: Kök Tengri’nin kutsal saydığı Yörükeli. Bu topraklar, bir zamanlar adaletle yönetilen, çadırlarında türkülerin, atlarının nal seslerinde özgürlüğün yankılandığı bir yerdi. Ancak, on yıl önce, bir savaş fırtınası bu diyarı sarsmıştı. Kağan Batur, düşman boylarla çarpışırken kaybolmuş, geride oğlu, henüz beş yaşında bir yiğit
Uzak diyarlarda, dağların gölgesinde, gökyüzünün mavisiyle karın beyazı birleşirdi. Bu diyar, Buz Ülkesi olarak bilinirdi; Altay dağlarının kucağında, rüzgârın şarkılarının yankılandığı bir vadi. Ancak, bu güzel ülke, yüzyıllardır bir lanetin pençesindeydi. Efsanelere göre, her yıl dolunay yükseldiğinde, vadinin derinliklerinde yaşayan bir canavar, Ateşgöz, bir genç kurban talep ederdi. Kimse canavarı görmemiş, ama onun alev saçan
Ulu bozkırların ortasında, göklerin mavisiyle toprağın kahvesinin buluştuğu bir diyar vardı: Kızıltepe. Bu uçsuz bucaksız yaylalarda, Türkmen boyları, atlarının nal sesleriyle, çadırlarının dumanıyla yaşar, özgürlüğün şarkısını söylerdi. Ancak, son yıllarda, Kızıltepe’nin gökyüzü griye çalmış, halkın yüreği korkuyla dolmuştu. Despot bir han, Kara Tuğrul, demir yumruğuyla boyları yönetiyor, vergilerle halkı eziyor, muhalifleri susturuyordu. Ama gökler, bu
**Yaratılış Mitosu: Ak Ana’nın Sularından Doğuş** Evrensel bir boşluk düşünün; daha ne karanlık ne de aydınlık diyebileceğimiz bir mekânda, zamanın ve mekânın ötesindeki bir boyutta, her şeyin başlangıcını oluşturan kutsal bir su… İşte Türk yaratılış mitosunda, her şeyin başlangıcında o sadece su vardı. Bu su, katı bir varoluşun tersine akışkan, sınırsız ve sonsuzdu. Bu kaotik,
Torosların Gölgesinde Bir Yiğit I Adana yanarken, portakal çiçekleri kurur, Halit Bey’in bakışı, düşmanı boğar, Silahı kelam, yüreği barut, Toroslar eğilse, o dimdik durur. II Kurşun geçer gövdeden, Ama Halit Bey’den geçemez ihanet, Mermi değil; milletiyle örer surları, Direniş onun alnında bir ayet. GİRİŞ: ATEŞTEN BİR ŞEHRİN EVLADI Yıl 1920. Adana, Fransız işgali altında. Camiler
Bir Dağ, Bir Efe, Bir Milleti Uyandırır I Efeler yürürken çizmeleri değil, Vatan yürürdü Ege’nin topraklarında, İlk kurşun değil; ilk haykırış olurdu sesi, Yörük Ali, sarı zeybekli bir destan gibi… II Omzunda tüfeği, yüreğinde Anadolu, İsyan değil; adaletle kurulu bir başkaldırıydı onunki, Malgaç’ta başlayan kıvılcım, Yedi düvele karşı yakılmış bir meşale oldu. III O yalnız
Bir Çocuğun Üniforması I Silah sesleri arasında, küçük bir beden, Üzerinde büyük bir ceket, alnında göğe bakan bir sükûnet, Nezahat, daha çocuk ama bakışı kumandan gibi, Vatan, onun omzuna tüfek değil; onur yüklemişti. II Onbaşı dediler, ama yaşı on üç, Kurşun değil, kararlılık taşıyordu belinde, Mevzilerde oyun değil; dua oynandı, Çocuktu ama ordunun vicdanıydı her
Kara Yelekli Bir Gölge I Kara bir yelek giydi o sabah, Gördes’in rüzgârı selamladı alnını, Elinde tüfeği, belinde namusu, Makbule, Türk’ün dişiydi; düşmanın korkusu. II Kına yakmıştı zamanında ellerine, Bu kez barut sürdü gözlerine, Sevdiğini uğurladığı cepheye, Şimdi kendisi giderdi ölümle yürüyerek. III Dağlar, vadiler, gece ve pus, Makbule’nin adımları gürültüsüz bir gürleydi, Erkek gibi
Donmuş Bir İz, Sıcak Bir Ruh I Yıl 1921, kar düşer sessizliğe, Kastamonu sokakları, kurşunla değil; duala dolar, Bir kadın, sırtında cephane, kucağında yavru, Beyaz örtü üstünde bir iz olur var. II Adı Şerife, lakabı Bacı, Toprağa değil, vatana emanet olur her adımı, Donarken umutlarını örter yorgan gibi kar, O kar, toprağın değil; milletin alnındaki