Sararmış bir zarf, açılmadan bekler,Zaman bile unutmuş adresini.Belki bir veda, belki geç kalmış bir itiraf,Mühürlenmiş suskun bir geceden. Mürekkebi dağılmış cümlelerZor okunan bir geçmişi fısıldar.Kelimeler titrek, sanki pişmanlıkla yazılmış,Bir daha asla yazılamayacak kadar. Rafın köşesinde unutulmuş o mektupKimi zaman bir elin uzanışını bekler,Ama çoğu zaman sadece sessizliğe eşlik ederTozla örtülmüş kelimelerin içinde. Bir kalp susar, […]
Yağmur iner sessizce,Sokak lambası titrek bir kalp gibi yanar.İki yalnız gölge yaklaşır birbirine,Islak kaldırımlar tanık olur aşka. Dokunmazlar konuşmadan önce,Bakışları yeter fısıltıya.Bir avuç sıcaklıkla çözülürYılların suskunluğu, birkaç damlada. Lambanın ışığı sığmaz geceye,Ama onların kalbine sığar dünya.Bir kelime söylenmez,Çünkü aşk en çok sustukça anlar. Kırık dökük cümlelerin yerineBir elin yanağa dokunuşu düşer.Ve o an — zaman
Gece çökerken raflar suskun,Sayfalar yorgun bir fısıltı gibiTek başına bir adamKitapların arasında kaybolur. Her harf bir aynadır ona,Her cümle bir soru, bir iz.Ciltlerin tozunda saklı kalanUnutulmuş şiirleri arar sessizce. Okudukça kendini didikler,Sözcüklerde gizli hayaletleri,Geçmişin dip notlarını ararKalbinin kıvrımlarında. Kütüphane bir mabede döner,Yalnızlıkla kutsanmış bir mekân.Ne zaman biter bu arayış?Ne zaman kapanır içteki kitap? O gece
Ayak izleri bırakmaz kadın,Kumsalda rüzgâra benzeyen,Gölgesi bile dokunmaz kuma —Bir hayal gibi geçerken. Fısıldar dalgalara sırlarını,Adını unuttuğu bir geçmiş gibi,Her kelime bir inci tanesi olurTuzlu sulara düşen. Saçlarında esen hikâyelerRüzgârın bile anlamadığı,Bir yalnızlık ilahisi söylerMavi ile gri arasında savrulan. Deniz cevap vermez hiçbirine,Ama gözyaşlarını saklar dalgalarında.Kadın ise yalnızlığınıUfka bırakıp gider… sessizce. Açıklama (300 kelime): “Denizle