tohum

Bir tarlaya düşer adamın gölgesi,Gün batarken ellerinde tohumlar…Ne buğday ne arpa —Ektiği şey yalnızca rüyalardır. Her atılan tanede bir umut,Toprağın derinliğinde kaybolur sessizce.Yağmur bekler, rüzgârı dinler,Karanlıkta büyüsün diye hayaller. Sevdayı eker belki,Ya da unutulmuş bir çocukluğun neşesini.Ama hasat zamanı geldiğinde,Tarlada yeşeren sadece yalnızlıktır. Çünkü bazı tohumlarFilizlenmez hiçbir mevsimde.Ama yine de eker adam —Belki şiirin özü