Güneş, gökyüzünde tam tepedeyken Narcis, yine kendi güzelliğini seyrediyordu. Gölge, bu kez alışılmadık bir şey yaptı:
“Artık yeter!” dedi, keskin bir sesle.
Narcis irkildi, etrafına bakındı. “Kim konuştu?”
“Ben,” dedi gölge, yerde uzanan karanlık leke. “Senin gölgen. Yıllardır peşinden sürükleniyorum. Hiçbir seçim hakkım yok. Nereye gidersen gideyim, seninle gelmek zorundayım. Ama artık buna bir son vermek istiyorum.”
Narcis güldü. “Saçmalama! Sen sadece bir gölgesin. Ben olmasam, sen de olmazsın.”
Gölge derin bir nefes aldı—ki bu bile tuhaf bir durumdu, çünkü gölgeler nefes almazdı. “Peki ya ben gitmeyi seçersem?”
Narcis omuz silkti. “Dene bakalım.”
Ve gölge, o anda, yavaş yavaş eriyip Narcis’in ayaklarından uzaklaştı.
Bölüm 2: Gölgesiz Bir Dünya
İlk başta Narcis için hiçbir şey değişmemişti. Yine aynaya bakıyor, yine kendini seviyordu. Ama sonra fark etti ki, güneş altında yürürken insanlar ona tuhaf tuhaf bakıyordu. “Neden gölgen yok?” diye sordu bir çocuk.
Narcis şaşırdı. “Gölgem mi? O… benimle gelmek istemedi.”
İnsanlar gülüştü. “Gölgesi bile ondan kaçıyormuş!” dedi biri.
Narcis, ilk kez kendini eksik hissetti.
Bölüm 3: Gölgenin Yolculuğu
Bu arada gölge, özgürlüğün tadını çıkarıyordu. Rüzgârla dans ediyor, bulutların altında kayboluyor, istediği yere gidiyordu. Ama bir sorun vardı: Kimse onu fark etmiyordu.
Bir gün bir duvarın üzerinde dururken, yaşlı bir bilge ona baktı ve “Sen bir gölgesin, değil mi?” dedi.
Gölge şaşırdı. “Evet. Ama artık bir efendiye hizmet etmiyorum.”
Bilge gülümsedi. “Peki özgürlüğün ne işe yarıyor? Bir şekle sahip değilsin. Kimse seni görmüyor. Sadece bir ‘yokluk’sun.”
Gölge düşündü. Belki de haklıydı.
Bölüm 4: Yeniden Kavuşma
Narcis, gölgesiz geçen günlerde kendini giderek yalnız hissetmeye başladı. Artık aynaya baktığında eskisi kadar güzel görünmüyordu. Bir gün, bilgenin yanına gitti ve “Gölgeme ihtiyacım var,” dedi.
Bilge başını salladı. “Onu geri istiyorsan, ona bir amaç vermelisin. Sadece senin peşinden sürüklenen bir gölge değil, senin parçan olmalı.”
Narcis, gölgesini aramaya başladı. Sonunda onu bir ağacın altında buldu.
“Geri gel,” dedi Narcis. “Ama bu kez… sen de benim kadar önemlisin.”
Gölge duraksadı, sonra yavaşça Narcis’in ayaklarının dibine uzandı.
Bölüm 5: Denge
O günden sonra Narcis, gölgesine saygı duydu. Gölge de artık sadece bir izleyici değil, Narcis’in bir parçasıydı.
Ve insanlar şunu öğrendi: Özgürlük, başıboşluk değildir. Gerçek özgürlük, birbirini tamamlayan şeylerin uyum içinde var olmasıdır.
