Nasreddin Hoca, Anadolu’nun bilge mizah ustası, bir gün köy meydanında oturmuş, elinde bir tabletle gökyüzüne bakarak derin düşüncelere dalmıştı. Köylüler, Hoca’nın bu alışılmadık halini görünce merakla yanına toplandılar. “Hoca, neyi düşünüyorsun böyle? Ve o elindeki şey de neyin nesi?” diye sordu genç bir delikanlı, tableti işaret ederek. Hoca, hafif bir tebessümle, “Bu, modern çağın bilgesi,” […]
Gri taşlardan örülü büyük bir kütüphane, şehrin en sakin köşesinde yüzyıllardır duruyordu. Raflarında altın yaldızlı ciltler, solmuş deri kapaklar ve henüz açılmamış sayfalar saklıydı. İnsanlar gelir, sessizce kitapları karıştırır, bazılarını alıp götürür, çoğunu ise yerine bırakırdı. Ta ki bir gece, kitaplar artık sessiz kalmaya karar verene kadar… Bölüm 1: İsyan Gecesi Kütüphanenin kapıları kapanır kapanmaz,
Güneş, gökyüzünde tam tepedeyken Narcis, yine kendi güzelliğini seyrediyordu. Gölge, bu kez alışılmadık bir şey yaptı: “Artık yeter!” dedi, keskin bir sesle. Narcis irkildi, etrafına bakındı. “Kim konuştu?” “Ben,” dedi gölge, yerde uzanan karanlık leke. “Senin gölgen. Yıllardır peşinden sürükleniyorum. Hiçbir seçim hakkım yok. Nereye gidersen gideyim, seninle gelmek zorundayım. Ama artık buna bir son vermek istiyorum.” Narcis güldü. “Saçmalama!
(Bölüm 1) Bazı duygular vardır ki, ne çığlıkla dile gelir ne de gözyaşıyla silinir. İşte tam bu noktada, kelimeler devreye girer. Edebiyat, insanın içindeki en sessiz çığlığı duyurmasının yoludur. Belki de bu yüzden, en çok sustuğumuz anlarda kaleme sarılırız. Yazmak, konuşulamayanı dile getirmenin, görülmeyeni görünür kılmanın, bastırılanı özgür bırakmanın bir aracıdır. Edebiyat, sadece estetik bir