Giriş: Tahtadaki TuzakSatranç ustası Kadir, bir zamanlar ülkesinin en büyük oyuncularından biriydi. Turnuvalarda rakiplerini dize getirir, her hamlesiyle kalabalıkları büyülerdi. Ancak bir savaş, hayatını altüst etti. Düşman ordusu, Kadir’in şehrini ele geçirdi. General Veysel, Kadir’in ününü duymuştu ve ona bir teklif sundu: “Benimle bir satranç oyunu oynayacaksın. Kazanırsan özgürsün, ama her hamlede bir yakının ölecek. […]
Bir tarlaya düşer adamın gölgesi,Gün batarken ellerinde tohumlar…Ne buğday ne arpa —Ektiği şey yalnızca rüyalardır. Her atılan tanede bir umut,Toprağın derinliğinde kaybolur sessizce.Yağmur bekler, rüzgârı dinler,Karanlıkta büyüsün diye hayaller. Sevdayı eker belki,Ya da unutulmuş bir çocukluğun neşesini.Ama hasat zamanı geldiğinde,Tarlada yeşeren sadece yalnızlıktır. Çünkü bazı tohumlarFilizlenmez hiçbir mevsimde.Ama yine de eker adam —Belki şiirin özü
Gri taşlardan örülü büyük bir kütüphane, şehrin en sakin köşesinde yüzyıllardır duruyordu. Raflarında altın yaldızlı ciltler, solmuş deri kapaklar ve henüz açılmamış sayfalar saklıydı. İnsanlar gelir, sessizce kitapları karıştırır, bazılarını alıp götürür, çoğunu ise yerine bırakırdı. Ta ki bir gece, kitaplar artık sessiz kalmaya karar verene kadar… Bölüm 1: İsyan Gecesi Kütüphanenin kapıları kapanır kapanmaz,
Derin bir ormanda, yaprakların arasına saklanmış küçük bir ateşböceği yaşardı. Adı Lumen’di. Diğer ateşböceklerinin aksine, Lumen’in ışığı yoktu. Karnındaki o sihirli lamba hiç yanmamıştı. Bu yüzden geceleri, diğer böcekler gökyüzünü altın rengi ışıklarıyla süslerken, o sessizce bir yaprağın üzerinde oturur, karanlıkta kalakalırdı… Bölüm 1: Işığın Olmadığı Yer Lumen, her akşam annesine sorardı:“Neden benim ışığım yok?”Annesi,
Güneş, gökyüzünde tam tepedeyken Narcis, yine kendi güzelliğini seyrediyordu. Gölge, bu kez alışılmadık bir şey yaptı: “Artık yeter!” dedi, keskin bir sesle. Narcis irkildi, etrafına bakındı. “Kim konuştu?” “Ben,” dedi gölge, yerde uzanan karanlık leke. “Senin gölgen. Yıllardır peşinden sürükleniyorum. Hiçbir seçim hakkım yok. Nereye gidersen gideyim, seninle gelmek zorundayım. Ama artık buna bir son vermek istiyorum.” Narcis güldü. “Saçmalama!