Ulu bozkırların göğsünde, Altay dağlarının gölgesinde, Türkmen boylarının yaşadığı bir diyar vardı: Kök Tengri’nin kutsal saydığı Yörükeli. Bu topraklar, bir zamanlar adaletle yönetilen, çadırlarında türkülerin, atlarının nal seslerinde özgürlüğün yankılandığı bir yerdi. Ancak, on yıl önce, bir savaş fırtınası bu diyarı sarsmıştı. Kağan Batur, düşman boylarla çarpışırken kaybolmuş, geride oğlu, henüz beş yaşında bir yiğit olan Kayıhan’ı bırakmıştı. Batur’un ölümüyle, taht, kardeşi Karaşar’a kalmıştı. Karaşar, hırslı ve zalim bir adamdı; boyları demir yumruğuyla yönetiyor, halkı vergilerle eziyor, eski töreleri hiçe sayıyordu. Ama gökler, bu zulme sessiz kalmayacaktı. Kayıhan, kurtlar tarafından büyütülmüş, Bozkurt’un yeminiyle donanmış olarak geri dönecekti.
Kayıhan, savaşta kaybolduğunda, obası onu ölü sanmıştı. Oysa Kök Tengri, onu kurtarmıştı. Bir kurt sürüsü, küçük çocuğu Altay’ın derinliklerinde bulmuş, onu yavruları gibi büyütmüştü. Kayıhan, kurtların arasında on yıl geçirdi; onların gücünü, sadakatini, birliğini öğrendi. Gözleri, bir bozkurt gibi keskin; yüreği, ateş gibi kararlıydı. Yirmi yaşına geldiğinde, bir gece, rüyasında babası Batur’u gördü. Batur, “Oğlum,” dedi, “Yörükeli seni bekler. Bozkurt’un yemini sende. Halkına dön, adaleti getir.” Kayıhan, uyanır uyanmaz, kurt sürüsüne veda etti. Lider kurt, ona uluyarak bir işaret verdi; boynuna, eski bir runelerle süslü kolye taktı. Kayıhan, bu kolyenin, babasının kağanlık nişanı olduğunu anladı.
Yörükeli’ye döndüğünde, Kayıhan, obaların perişan halini gördü. Karaşar, halkı köle gibi çalıştırıyor, vergilerle çadırları boşaltıyordu. Kayıhan, obasına vardığında, kimse onu tanımadı. Annesi, yıllar önce kahrından ölmüş; obanın ihtiyarları, umutlarını yitirmişti. Ancak, obanın genç kızı Elif, Kayıhan’ın gözlerindeki ateşi fark etti. “Sen kimsin?” diye sordu. Kayıhan, kolyesini gösterdi. “Ben, Batur’un oğlu Kayıhan. Babamın tahtını geri almaya geldim.” Elif, gözleri parlayarak, “Halk, bir yiğit bekliyordu. Ama Karaşar güçlü. Yalnızsın,” dedi. Kayıhan, gülümsedi. “Bozkurt yalnız olmaz. Halkım yanımda olacak.”
Kayıhan, gizlice obadan obaya dolaştı. Karaşar’ın zulmünden bıkmış çobanlara, demircilere, kadınlara hikâyesini anlattı. “Ben, kurtlar tarafından büyütüldüm,” diyordu. “Bozkurt’un yemini, beni halkıma bağlar. Birlik olursak, Karaşar’ı yeneriz.” İlk başta, halk korkuyordu. Karaşar’ın ordusu, demir zırhlı atlılarla doluydu. Ama Kayıhan’ın kararlılığı, bir kıvılcım gibi yayıldı. Elif, obalar arasında haber taşıdı; genç bir demirci olan Koray, kılıçlar dövdü; ihtiyar bilge Ayşe Ana, Kayıhan’a törelerin gücünü hatırlattı. “Sadakat,” dedi Ayşe Ana, “soydan değil, vatana duyulan bağlılıktır.”
Karaşar, Kayıhan’ın döndüğünü duyduğunda, öfkeden kudurdu. Obalara haber saldı: “Kayıhan’ı teslim edin, yoksa hepinizi yakarım!” Ama halk, artık korkmuyordu. Kayıhan, bir plan yaptı: Karaşar’ı, Yörükeli’nin dar bir geçidine çekecek, orada halkın birliğiyle vuracaktı. Ancak, çarpışmadan önce, Karaşar, Kayıhan’a bir elçi gönderdi. “Yeğenim,” dedi elçi, “Kan bağını unut. Bana biat et, tahtı paylaşalım. Barış olsun.” Kayıhan, kolyesine dokundu. “Bozkurt’un yemini, beni halkıma bağlar,” dedi. “Senin tahtın, zulmün tahtı. Barış, adaletle gelir.” Elçi, başını eğip gitti.
Çarpışma günü, Yörükeli’nin geçidinde, Kayıhan ve halkı, Karaşar’ın ordusuyla yüzleşti. Kayıhan, kılıcını çekti, ama asıl silahı, halkın birliğiydi. Çobanlar ok attı, kadınlar erzak taşıdı, demirciler kılıç salladı. Karaşar, ordusunun dağıldığını görünce, Kayıhan’la teke tek çarpışmaya karar verdi. “Sen bir çocuksun,” dedi Karaşar, kılıcını kaldırarak. “Bu taht benim!” Kayıhan, kurtların öğrettiği çeviklikle hareket etti. “Taht, halkındır,” dedi. Çarpışma kısa sürdü; Kayıhan, amcasını yenerek esir aldı.
Zaferden sonra, Kayıhan, Karaşar’ı obanın meydanına getirdi. Halk, “Onu öldür!” diye bağırdı, ama Kayıhan elini kaldırdı. “Adalet, intikamla değil, töreyle gelir,” dedi. Karaşar’ı sürgüne gönderdi; tahtı, halkın seçtiği bir konsey yönetecekti. Kayıhan, kağan olmayı reddetti. “Ben bir alpim,” dedi. “Bozkurt’un yemini, beni vatana bağlar.” Elif, Kayıhan’ın yanında durdu; onların aşkı, Yörükeli’nin yeni destanı oldu.
Yörükeli, yeniden özgürlüğe kavuştu. Kayıhan’ın hikâyesi, Ergenekon gibi, kuşaktan kuşağa anlatıldı. Bozkurt’un kolyesi, obanın kutsal emaneti oldu. Efsane, şöyle bitti: “Sadakat, soydan değil, vatana duyulan bağlılıktır; Bozkurt’un yemini, halkın birliğinde yaşar.”
